Literatura naukowa i popularnonaukowa

Milo Rau ist ein Schweizer Theaterregisseur, Schriftsteller, Aktivist und Intellektueller. Mit seiner Theater- und Filmproduktionsgesellschaft International Institute of Political Murder realisierte er bisher mehr als 50 künstlerische Aktionen und Theaterinszenierungen, die von medialen Dokumenten, Büchern, Filmen, Ausstellungen und Debatten begleitet wurden. 

Agata Domińska (ur. w 1987 roku w Legnicy) – absolwentka filologii germańskiej, stosunków międzynarodowych i dziennikarstwa na Uniwersytecie Wrocławskim; studiowała nauki polityczne na Freie Universität w Berlinie...

W pracy niniejszej głównym przedmiotem zainteresowań będzie ta część spuścizny Henryka Elzenberga, która wiąże się z literaturą piękną: działalność krytycznoliteracka i refleksja nad dziełami (metaliteratura), prace teoretyczne poświęcone krytyce (metakrytyka), twórczość eseistyczna (paraliteratura). Uwaga autora skupi się szczególnie na kilku wybranych zagadnieniach: udział filozofa w prowadzonej w latach dwudziestych XX wieku dyskusji metakrytycznej; charakterystyka jego tekstów krytycznoliterackich, próba nakreślenia ich miejsca w elzenbergowskim projekcie estetycznym i filozoficznym; poglądy literackie filozofa, wypowiedzi metaliterackie, zamieszczone w Próbach kontaktu i Kłopocie z istnieniem...

Das Thema der vorliegenden Arbeit sind Pausen und Fokusakzente als prosodische Erscheinungen in den gesprochenen Wissenschaftstexten. Im Rahmen der Studie beschäftigen wir uns mit vergleichender Analyse der deutschen, italienischen und polnischen Aufnahmen in Bezug auf Pausen und Fokusakzente. Die sprachliche Charakteristik geht zentralen Fragen nach: Welche Pausentypen und Fokusakzente werden im Prozess der mündlichen, wissenschaftlichen Kommunikation benutzt?

Książka zawiera analizę przypadków chorobowych trzech pacjentów – pisarzy. Praca bazuje na literalnym odczytaniu stworzonych przez nich tekstów literatury dokumentu osobistego, nie ma bowiem za zadanie rozstrzygania kwestii prawdy i fikcji. Autorka przyjęła za P. Lejeune, że ważna jest intencja pisarza zakładająca chęć dania najwierniejszego świadectwa swojego życia, tu doświadczenia choroby. Każdy z pacjentów: Aleksander Wat, Miron Białoszewski, Sławomir Mrożek, nie tylko opisuje inny rodzaj schorzenia za pomocą odmiennych form literatury dokumentu osobistego, ale także ukazuje indywidualny model radzenia sobie z patologią.

Kiedy w październiku 2014 roku Peter Turrini odwiedził Wrocław, by wziąć udział w poświęconej mu sesji naukowej, przywiózł ze sobą najnowszą wtedy sztukę teatralną C’est la vie. Ten niezwykły tekst stanowi summarium różnych przemyśleń dramatopisarza na temat własnego życia, swoiste podsumowanie w postaci kolażu składającego się z fragmentów opublikowanych wcześniej wierszy, przemówień i listów, którymi autor żegna się ze swoją publicznością i ze światem. Charakter monologu przedstawienia nie jest przypadkowy. Turrini, rocznik ’44, przyjechał do nadodrzańskiej metropolii świętować swoje okrągłe urodziny, a że w jego twórczości smutek zawsze znajdował ujście w ironii – tym razem w autoironii – również i ten utwór naładowany jest sprzecznościami. Być może testamentowy charakter ostatnich strof dramatu zawdzięczamy zwyczajnej ludzkiej kokieterii a zarazem głębokiemu wewnętrznemu przekonaniu pisarza, że jednak będzie żył długo i szczęśliwie, „bo takie jest życie!”. 

Opracowanie jest wynikiem syntezy zainteresowań naukowych fonetyką oraz nauczaniem języka polskiego jako obcego. Dotyczy ono jednego z bardziej złożonych zagadnień artykulacyjnych polszczyzny – realizacji grup konsonantycznych, która sprawia trudności nie tylko obcojęzycznym studentom, ale również niektórym natywnym użytkownikom języka polskiego. Autorka w swojej pracy przytacza najpierw wybór ustaleń dotyczących zbitek spółgłoskowych języka polskiego i angielskiego, zagadnień obejmujących percepcję dźwięków mowy oraz błędów w zakresie wymowy charakterystycznych dla natywnych użytkowników języka angielskiego. Na podstawie przeprowadzonego przez siebie badania analizuje następnie artykulację wybranych połączeń spółgłoskowych, zastanawia się także nad potencjalnymi źródłami trudności i błędów.

Żadna książka nie jest w stanie odpowiedzieć na wszystkie pytania, ani rozwiać wszystkich wątpliwości, które nasuwać się mogą w związku z reformacją protestancką 1517 r. i jej implikacjami; żadna również nie sprosta wyzwaniu zaspokojenia ciekawości wszystkich zainteresowanych w odniesieniu do tego kluczowego wydarzenia, jakie nastąpiło w świecie zachodnim w ciągu ostatnich pięciuset lat...