Trzytomowa edycja Kobiety i medycyna. Rozprawy z historii medycyny i literatury jest efektem piątej już odsłony ogólnopolskiego projektu naukowego „Lekarz jako autor i bohater literacki” realizowanego od 2018 roku przez badaczy dziejów literatury i medycyny z kilkunastu uczelni i stowarzyszeń, m.in. z Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Ośrodka Pamięci i Dokumentacji Historycznej Dolnośląskiej Izby Lekarskiej, Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, Komisji Kształcenia Dolnośląskiej Rady Lekarskiej, Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu, Polskiego Towarzystwa Historii Nauk Medycznych, Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, Ośrodka Dokumentacji Historycznej Śląskiej Izby Lekarskiej, Dolnośląskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych we Wrocławiu, Wyższej Szkoły Medycznej w Kłodzku, Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, Komisji Historycznej Wojskowej Izby Lekarskiej oraz Komisji Historii i Filozofii Medycyny Wydziału IV Nauk Medycznych Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W tym interdyscyplinarnie zorientowanym przedsięwzięciu badawczym bierze udział liczne grono literaturoznawców i historyków medycyny, lekarzy i pielęgniarek, socjologów i filozofów, filmoznawców i historyków sztuki.

Istnienie źródeł wód mineralnych było przez wieki główną przesłanką umożliwiającą właścicielom obszarów, na których źródła te były zlokalizowane, zakładanie uzdrowisk. Było tak zarówno w przypadku źródeł wody zimnej, jak i źródeł termalnych, z których rzadziej korzystano w kuracji pitnej, ale przeznaczano je przede wszystkim do kąpieli. Źródła wód mineralnych przyciągały uwagę osób chorych już od czasów starożytnych, zanim zaczęto formalne i profesjonalne badania nad ich składem chemicznym. Przekonanie o właściwościach leczniczych danego źródła w odniesieniu do poszczególnych schorzeń było oparte na tradycji ustnej, zawierającej obok elementów praktycznych i racjonalnych także wątki mityczne. 

Trzytomowa edycja Medycyna i dziecko. Rozprawy i szkice z historii medycyny i literatury jest efektem szóstej już odsłony ogólnopolskiego projektu naukowego „Lekarz jako autor i bohater literacki” realizowanego od 2018 roku w ramach współpracy Dolnośląskiej Izby Lekarskiej i Uniwersytetu Wrocławskiego. W tym interdyscyplinarnie zorientowanym przedsięwzięciu badawczym bierze udział liczne grono historyków medycyny i literaturoznawców, lekarzy i pielęgniarek, socjologów i filozofów, farmaceutów i prawników, filmoznawców i historyków kultury, psychologów i pedagogów. Wśród uczestników projektu są przedstawiciele kilkunastu uczelni, instytutów naukowych i stowarzyszeń. Oto niektóre z nich: Ośrodek Pamięci i Dokumentacji Historycznej Dolnośląskiej Izby Lekarskiej, Wydział Filologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Komisja Kształcenia Dolnośląskiej Rady Lekarskiej, Polskie Towarzystwo Historii Nauk Medycznych, Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu, Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, Ośrodek Dokumentacji Historycznej Śląskiej Izby Lekarskiej, Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Gdański Uniwersytet Medyczny, Dolnośląska Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych we Wrocławiu, Wyższa Szkoła Medyczna w Kłodzku i Komisja Historyczna Wojskowej Izby Lekarskiej. 

Trzytomowa edycja Kobiety i medycyna. Rozprawy z historii medycyny i literatury jest efektem piątej już odsłony ogólnopolskiego projektu naukowego „Lekarz jako autor i bohater literacki” realizowanego od 2018 roku przez badaczy dziejów literatury i medycyny z kilkunastu uczelni i stowarzyszeń, m.in. z Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Ośrodka Pamięci i Dokumentacji Historycznej Dolnośląskiej Izby Lekarskiej, Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, Komisji Kształcenia Dolnośląskiej Rady Lekarskiej, Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu, Polskiego Towarzystwa Historii Nauk Medycznych, Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, Ośrodka Dokumentacji Historycznej Śląskiej Izby Lekarskiej, Dolnośląskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych we Wrocławiu, Wyższej Szkoły Medycznej w Kłodzku, Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, Komisji Historycznej Wojskowej Izby Lekarskiej oraz Komisji Historii i Filozofii Medycyny Wydziału IV Nauk Medycznych Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W tym interdyscyplinarnie zorientowanym przedsięwzięciu badawczym bierze udział liczne grono literaturoznawców i historyków medycyny, lekarzy i pielęgniarek, socjologów i filozofów, filmoznawców i historyków sztuki.

Tom 15. serii Kultura uzdrowiskowa w Europie, zatytułowany Kształtowanie się wzorców kultury uzdrowiskowej w kontekście środowiska naturalnego uzdrowisk europejskich, poddaje analizie problem związków między środowiskiem przyrodniczym uzdrowisk a modelem pobytu i leczenia, który się w nich wytworzył. Lokalizacja uzdrowiska decydowała bowiem o tym, jaka publiczność uznawała przyjazd do niego za atrakcyjny, co stanowiło o powodzeniu kurortu i kierunku jego dalszego rozwoju. Podstawowym warunkiem sukcesu uzdrowiska wśród publiczności było jak najpełniejsze uwzględnienie oczekiwań tej grupy klientów, których uwagę uzdrowisko pragnęło przyciągnąć i jak najdłużej utrzymać.