Celem pracy jest możliwie najgruntowniejsza analiza nie ukończonych prób i zamierzeń dramatycznych Jana Lechonia. Teksty te oraz stojące za nimi inspiracje, ich wymowę ideową, estetykę, wykorzystane motywy itd. staram się naświetlić przez pryzmat znajomości historii literatury, polskiego kodu kulturowego, teorii hermeneutycznej oraz wybranych zagadnień z zakresu feminizmu, teorii queerowej, psychologii i historiozofii. Staram się wyodrębnić relacje między omawianymi, nie dokończonymi dramatami, podobieństwa, różnice, ewolucję (lub jej brak) formalną jak i intelektualną. Rozważam ponadto wpływ, znaczenie i możliwe przyczyny zasadniczej fragmentaryczność owych tekstów, ich potencjalnej wartości dla czytelników lub widzów.

Trzytomowa edycja Kobiety i medycyna. Rozprawy z historii medycyny i literatury jest efektem piątej już odsłony ogólnopolskiego projektu naukowego „Lekarz jako autor i bohater literacki” realizowanego od 2018 roku przez badaczy dziejów literatury i medycyny z kilkunastu uczelni i stowarzyszeń, m.in. z Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Ośrodka Pamięci i Dokumentacji Historycznej Dolnośląskiej Izby Lekarskiej, Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, Komisji Kształcenia Dolnośląskiej Rady Lekarskiej, Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu, Polskiego Towarzystwa Historii Nauk Medycznych, Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, Ośrodka Dokumentacji Historycznej Śląskiej Izby Lekarskiej, Dolnośląskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych we Wrocławiu, Wyższej Szkoły Medycznej w Kłodzku, Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, Komisji Historycznej Wojskowej Izby Lekarskiej oraz Komisji Historii i Filozofii Medycyny Wydziału IV Nauk Medycznych Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W tym interdyscyplinarnie zorientowanym przedsięwzięciu badawczym bierze udział liczne grono literaturoznawców i historyków medycyny, lekarzy i pielęgniarek, socjologów i filozofów, filmoznawców i historyków sztuki.

Twórczość Wisławy Szymborskiej, uniwersalna i ponadczasowa, stanowi jeden z elementów kształtujących tożsamość narodową Polek i Polaków od pokoleń. Chociaż od śmierci autorki minęło 13 lat, jej literackie dziedzictwo wciąż zachwyca, fascynuje, a dzieła noblistki są recytowane, czytane, omawiane na szkolnych zajęciach na każdym etapie edukacyjnym. Co ciekawe, wieść o nich obiegła nawet przestrzeń kosmiczną – na międzynarodową stację kosmiczną ISS wiersze Szymborskiej Radość pisania i Sto pociech ma przekazać astronauta Sławosz Uznański­‑Wiśniewski jako symbol polskiego dorobku kultury. Warto podkreślić, że są to jedyne pozycje literatury pięknej, które będą reprezentować nasz kraj na stacji.

Tom 15. serii Kultura uzdrowiskowa w Europie, zatytułowany Kształtowanie się wzorców kultury uzdrowiskowej w kontekście środowiska naturalnego uzdrowisk europejskich, poddaje analizie problem związków między środowiskiem przyrodniczym uzdrowisk a modelem pobytu i leczenia, który się w nich wytworzył. Lokalizacja uzdrowiska decydowała bowiem o tym, jaka publiczność uznawała przyjazd do niego za atrakcyjny, co stanowiło o powodzeniu kurortu i kierunku jego dalszego rozwoju. Podstawowym warunkiem sukcesu uzdrowiska wśród publiczności było jak najpełniejsze uwzględnienie oczekiwań tej grupy klientów, których uwagę uzdrowisko pragnęło przyciągnąć i jak najdłużej utrzymać.