Obszerny dorobek translatorski i eseistyczny Karla Dedeciusa (1921–2016) pozwala uznać założyciela Instytutu Kultury Polskiej (Deutsches Polen-Institut Darmstadt) za najwybitniejszego animatora niemiecko-polskiego transferu kulturowego wszech czasów. Jego ogromny wkład w dzieło upowszechniania dorobku naszych pisarzy w krajach niemieckiego obszaru językowego dokumentuje i popularyzuje m.in. Fundacja im. Karla Dedeciusa (Karl Dedecius Stiftung) z siedzibą we Frankfurcie nad Odrą, której działalność pozwala uznać ją za jedną z najważniejszych organizacji pozarządowych realizujących posłannictwo porozumienia, przezwyciężania uprzedzeń i stereotypów oraz budowania zaufania w relacjach obu naszych narodów. Otwartość i gotowość współpracy sygnalizowana przez kierownictwo Fundacji skłoniły nas do ogłoszenia kilka lat temu założeń projektu naukowego i dydaktycznego DEDECIUSkalia, którego celem jest zapoznanie młodzieży polskiej z wybranymi elementami dzieła tego niestrudzonego tłumacza, badacza i popularyzatora literatury polskiej. Cel ten chcemy osiągnąć poprzez przygotowanie serii publikacji przynoszących artykuły naukowe i materiały dydaktyczne wspomagające proces nauczania języka niemieckiego w naszym szkolnictwie średnim i akademickim, przydatnych także do prowadzenia zajęć, których przesłaniem jest akwizycja szeroko rozumianej wiedzy kulturoznawczej, np. z zakresu polsko-niemieckich relacji literackich. Projekt DEDECIUSkalia realizowany jest z inicjatywy pracowników Zakładu Dydaktyki Literatury oraz Zakładu Translatoryki i Glottodydaktyki w Instytucie Filologii Germańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, Centrum Kształcenia Nauczycieli Języków Obcych i Edukacji Europejskiej Uniwersytetu Warszawskiego i Fundacji im. Karla Dedeciusa.

Trzytomowa edycja Kobiety i medycyna. Rozprawy z historii medycyny i literatury jest efektem piątej już odsłony ogólnopolskiego projektu naukowego „Lekarz jako autor i bohater literacki” realizowanego od 2018 roku przez badaczy dziejów literatury i medycyny z kilkunastu uczelni i stowarzyszeń, m.in. z Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Ośrodka Pamięci i Dokumentacji Historycznej Dolnośląskiej Izby Lekarskiej, Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, Komisji Kształcenia Dolnośląskiej Rady Lekarskiej, Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu, Polskiego Towarzystwa Historii Nauk Medycznych, Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, Ośrodka Dokumentacji Historycznej Śląskiej Izby Lekarskiej, Dolnośląskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych we Wrocławiu, Wyższej Szkoły Medycznej w Kłodzku, Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, Komisji Historycznej Wojskowej Izby Lekarskiej oraz Komisji Historii i Filozofii Medycyny Wydziału IV Nauk Medycznych Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W tym interdyscyplinarnie zorientowanym przedsięwzięciu badawczym bierze udział liczne grono literaturoznawców i historyków medycyny, lekarzy i pielęgniarek, socjologów i filozofów, filmoznawców i historyków sztuki.

Istnienie źródeł wód mineralnych było przez wieki główną przesłanką umożliwiającą właścicielom obszarów, na których źródła te były zlokalizowane, zakładanie uzdrowisk. Było tak zarówno w przypadku źródeł wody zimnej, jak i źródeł termalnych, z których rzadziej korzystano w kuracji pitnej, ale przeznaczano je przede wszystkim do kąpieli. Źródła wód mineralnych przyciągały uwagę osób chorych już od czasów starożytnych, zanim zaczęto formalne i profesjonalne badania nad ich składem chemicznym. Przekonanie o właściwościach leczniczych danego źródła w odniesieniu do poszczególnych schorzeń było oparte na tradycji ustnej, zawierającej obok elementów praktycznych i racjonalnych także wątki mityczne.